پاسخي از عزلت

يک چند درين باديه بوديم و گذشتيم

با داس هوس خار دروديم و گذشتيم

تا چشم اجل را دو سه دم خواب ربايد

افسانة بيهوده سروديم و گذشتيم

چون صاعقه در دفتر فرسودة هستي

نامي بنوشتيم و زدوديم و گذشتيم

اي سيل بر اين مشت خس و خار چه خندي

ماييم که راه تو گشوديم و گذشتيم

ديباچة اميد به فرجام نپيوست

يک سطر برين صفحه فزوديم و گذشتيم

خاموشي ما پاسخ آوازه گرانست

وانرا که سزا بود ستوديم و گذشتيم